Alergeny
Pyłek roślin
Ziarna pyłku roślin - męskie gamety roślin są niezbędne do reprodukcji roślin. Mają one zazwyczaj kształt regularny, zbliżony do kuli lub elipsy obrotowej.
czytaj więcej »
Ziarna pyłku roślin - męskie gamety roślin są niezbędne do reprodukcji roślin. Mają one zazwyczaj kształt regularny, zbliżony do kuli lub elipsy obrotowej. Wielkość żywego ziarna pyłku jest zmienna, powiększa się ono lub kurczy zależnie od zawartej w nim wody. Ziarna pyłku mają różną wielkość od 5 mikrometrów (niezapominajka) do 200 mikrometrów (kukurydza i dynia). Ziarna pyłku roślin wiatropylnych (a to właśnie one mają właściwości uczulające) mają średnicę od 17 do 58 mikrometrów.
W Polsce pylenie roślin rozpoczyna się zwykle w pierwszej dekadzie lutego (leszczyna i olcha), choć przy sprzyjających warunkach pogodowych pyłek tych roślin może pojawić się w atmosferze już w połowie stycznia. W kwietniu powietrze nasycone jest pyłkiem brzozy, który jest najczęstszą przyczyną alergicznego nieżytu nosa i spojówek w okresie wiosennym. Okres pylenia drzew liściastych trwa do połowy maja, kiedy to kwitną dęby. Koniec maja, czerwiec i lipiec to okres pylenia traw (w tym zbóż - traw uprawnych). W sierpniu i wrześniu w atmosferze dominują ziarna pyłku roślin złożonych, w tym bylicy.
Czas rozpoczęcia i zakończenia pylenia przez poszczególne rośliny jest zależny od krainy geograficznej, warunków klimatycznych i gatunku rośliny. Pylenie drzew i traw najwcześniej rozpoczyna się w części południowo-zachodniej, a najpóźniej (po około 10-14 dniach) w północno-wschodniej Polsce. Pylenie roślin złożonych (chwasty) rozpoczyna się najczęściej w części południowo wschodniej. Podobnie przesunięty jest również szczyt sezonu pylenia poszczególnych gatunków roślin. Znajomość tych zjawisk pozwala na ograniczanie ekspozycji na alergeny tj. wyjazd w okolicę gdzie pylenie jeszcze się nie rozpoczęło lub już zakończyło.
« zwiń
Sezon pylenia i stężenie pyłku
W poszczególnych latach termin rozpoczęcia i zakończenia pylenia mogą różnić się od średnich wieloletnich.
czytaj więcej »
W poszczególnych latach termin rozpoczęcia i zakończenia pylenia mogą różnić się od średnich wieloletnich. Nieznajomość stężenia pyłku, na jakie byliśmy narażeni może prowadzić do błędów w ocenie skuteczności terapii. Wystąpienie objawów uczuleniowych pomimo zastosowanego leczenia świadczyć może o jego nieskuteczności, ale może być też spowodowane ekspozycją na wyjątkowo wysokie stężenie alergenów. Z drugiej strony brak lub niewielkie objawy w trakcie sezonu pylenia świadczyć mogą o wysokiej skuteczności terapii, lub też o niewielkiej ekspozycji na alergen np. w przypadku niskiego stężenia pyłku roślin. Częstość uczuleń na alergeny pyłku poszczególnych gatunków roślin jest wypadkową narażenia na dany alergen (zależne od strefy klimatycznej) i siły antygenowej pyłku konkretnej rośliny. Charakterystyczną cechą schorzeń alergicznych wywołanych przez alergeny pyłku roślin jest sezonowość występowania objawów. Objawy występują tylko, w okresie, gdy pyłek danej rośliny, na której alergeny jesteśmy uczuleni obecny jest w atmosferze w odpowiednio wysokim stężeniu. Nasilenie objawów chorobowych u osób uczulonych jest ściśle zależne od stopnia ekspozycji na alergen. Każdemu alergikowi niezbędne są, więc informacje o terminach pylenia roślin alergogennych. Ogólny pogląd na narażenie ze strony alergenów pyłku roślin daje kalendarz pylenia. Jest on przygotowany na podstawie wieloletnich badań stężenia pyłku roślin w różnych regionach kraju. W Polsce takie badania od 1988 roku prowadzi Ośrodek Badania Alergenów Środowiskowych.
Jednak na stężenie pyłku roślin w atmosferze znaczący wpływ mają warunki atmosferyczne. Początek pylenia drzew jest ściśle uzależniony od temperatury powietrza (długa zima opóźnia początek pylenia leszczyny, olszy i brzozy) i opadów atmosferycznych (oczyszczają powietrze z pyłku roślin). Dlatego bardzo ważne dla właściwej diagnostyki, planowania leczenia i oceny skuteczności leczenia jest znajomość aktualnego i prognozowanego stężenia pyłku roślin w atmosferze. Prognozy stężenia pyłku roślin dla różnych regionów Polski dostępne są w naszym serwisie.
« zwiń
Skąd wiemy, jakie stężenie pyłku jest w powietrzu?
Najlepszą, bo przyczynową, metodą zwalczania schorzeń alergicznych jest bez wątpienia przerwanie styczności z alergenem.
czytaj więcej »
Najlepszą, bo przyczynową, metodą zwalczania schorzeń alergicznych jest bez wątpienia przerwanie styczności z alergenem. Jednak trudno jest unikać lub walczyć z niewidzialnym wrogiem, jakim są niewidoczne nieuzbrojonym w mikroskop okiem ziarna pyłku roślin. Dlatego też na użytek pacjentów i lekarzy alergologów prowadzone są pomiary stężenia pyłku roślin i spor grzybów w powietrzu większości dużych miast Polski. Na podstawie wyników tych badań Ośrodek Badania Alergenów Środowiskowych opracowuje komunikaty przesyłane do klinik i przychodni alergologicznych oraz prezentowane w TVP i Internecie.
W większości dużych miast w Polsce na dachach budynków o wysokości 20-30 m nad poziomem ziemi zainstalowane są aparaty pomiarowe. W aparacie powietrze zasysane przez niewielki otwór kierowane jest na powierzchnię chwytną, którą jest taśma z substancją lepną. Taśma zamocowana jest na specjalnym bębnie, który przesuwa się w stosunku do szczeliny wlotu powietrza. Bęben z taśmą lepną przesuwa się z szybkością 2 mm na godzinę, co pozwala precyzyjnie określić stężenie pyłku nawet o określonej godzinie. Taśma z przyklejonymi do jej powierzchni ziarnami pyłku jest następnie barwiona fuksyną zasadową i oceniana przez specjalistów palinologów w mikroskopie świetlnym przy powiększeniu 300-600 x. Prowadzone są również próby wykorzystania komputerowej analizy obrazów do rozpoznawania ziaren pyłku. W celach doświadczalnych prowadzi się również badania stężenia konkretnych alergenów (a nie tylko ich nośników, jakimi są ziarna pyłku) w powietrzu z wykorzystaniem metod immunologicznych. Ma to szczególne znaczenie z uwagi na wprowadzanie preparatów do immunoterapii swoistej (odczulania), opartych, na tzw. alergenach rekombinowanych.
« zwiń
Alternaria
łac. Alternaria
Grzyb z gatunku Alternaria alternata jest organizmem kosmopolitycznym; kolonizuje powierzchowne warstwy gleby, obumierającą roślinność i jest patogenem wielu gatunków roślin. Rozwojowi organizmu grzyba sprzyja wysoka wilgotność powietrza i umiarkowanie wysoka temperatura. W procesie rozmnażania grzyb wytwarza uwalniane do otoczenia zarodniki. Zarodniki Alternaria to tzw. zarodniki suche, których uwalnianie do otoczenia jest bierne, zależne od czynników meteorologicznych, szczególnie od prędkości wiatru. W miesiącach zimowych, gdy warstwa śniegu pokrywa powierzchnię ziemi, a temperatura spada, powietrze wolne jest od zarodników Alternaria alternata. Alergeny zarodników Alternaria są spośród alergenów grzybów najczęstszą przyczyną alergicznego nieżytu nosa i astmy.
Ambrozja
łac. Ambrosia
Rodzaj ambrozja należy do rodziny Astrowate i obejmuje około 40 gatunków. Większość gatunków pochodzi z Ameryki Północnej. Za objawy alergiczne przede wszystkim odpowiedzialne są alergeny pyłku 2 gatunków ambrozji ambrozji bylicolistnej i ambrozji trójdzielnej. Alergen pyłku ambrozji jest najczęstszą przyczyną pyłkowicy w Ameryce Północnej i przez wiele lat uważano, że nie stanowi problemu w Europie. Od końca lat 60. ambrozja obecna jest we Francji, północnych Włoszech, w krajach bałkańskich, południowej Austrii, na Węgrzech i na Ukrainie, a ostatnio także na terenie Polski. Kwitnienie ambrozji w Polsce przypada na drugą połowę sierpnia, wrzesień i pierwszą dekadę października. Wraz ze zmianami klimatycznymi oraz zwiększeniem terenów dogodnych dla rozwoju ambrozji możliwe jest osiedlanie się ambrozji na nowych terenach.
Brzoza
łac. Betula
Pospolite drzewo w północno-zachodniej i centralnej Europie. Kwitnie równocześnie z pojawieniem się pierwszych liści. Pyłek brzozy osiąga bardzo wysokie stężenia w atmosferze (do kilku tysięcy z/m3), w pobliżu kwitnącego drzewa stężenie może przekraczać 16,2 mln ziaren pyłku / 1m3 powietrza. Jest on jest po pyłku traw najczęstszą przyczyną alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek w Polsce.
Bylica
łac. Artemisia
Bardzo popularny w całej Europie chwast wiatropylny. Porasta nieużytki, rowy, przydroża. Aktywność alergenowa pyłku bylicy jest bardzo wysoka. Odpowiada za większość objawów pyłkowicy późnym latem.
Dąb
łac. Quercus
Dąb jest typowym drzewem lasów Europy Środkowej. Kwiaty męskie złożone z 4-12 pręcików, z pojedynczym drobnym okwiatem, zebrane w zwisające kotki. W Polsce rosną dziko 2 gatunki:
– dąb szypułkowy, pospolity w całym kraju, w lasach, parkach, przy drogach, w górach do 600-700 m n.p.m. Kwitnie w maju, 2 tygodnie przed dębem bezszypułkowym.
– dąb bezszypułkowy, w Polsce pospolity w lasach i parkach z wyjątkiem obszarów górskich i północno-wschodniej części kraju.
Grzyby
Grzyby pleśniowe stanowią ogromną grupę organizmów szeroko rozpowszechnionych na kuli ziemskiej, spotykamy je zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Grzyby rozwijają się wszędzie tam, gdzie w podłożu znajdą dostateczną ilość odpowiednich substancji odżywczych. W procesie rozmnażania grzyb wytwarza uwalniane do otoczenia zarodniki. Zarodniki grzybów stanowią największą część cząstek biologicznych zawieszonych w powietrzu atmosferycznym. Dostając się podczas każdego wdechu do dróg oddechowych stają się u osób nadwrażliwych, podobnie jak ziarna pyłku roślin czy alergeny roztoczy kurzu domowego, przyczyną alergii wziewnej.
Jesion
łac. Fraxinus
W Polsce dziko jeden gatunek; jesion wyniosły, dorastający do 35 metrów wysokości, pospolity w całym kraju, głównie w wilgotnych lasach, przy drogach. Pyłek jesionu ma według części autorów silne właściwości uczulające.
Komosa
łac. Chenopodium
Komosa jest pospolitym chwastem w całej Europie jednak stężenie jej pyłku nie osiąga wysokich wartości. Obserwowane jest uczulenie na pyłek komosy, jednak rzadko są to objawy o dużym zasileniu.
Kot i pies
Sierść zwierząt ma znaczenie drugorzędne w produkcji alergenów, choć jest ważnym ich biernym źródłem, gdyż na sierści przenoszone są alergeny pochodzące z gruczołów łojowych skóry, śliny lub moczu zwierząt. Silnie uczulający główny antygen kota produkowany jest przez gruczoły ślinowe i łojowe zawarte w skórze, w trakcie lizania przenoszony jest wraz ze śliną na sierść.
Źródłem antygenów produkowanych przez psa jest naskórek, mocz, ślina, odchody.
Dbałość o zdrowie psa, odpowiednia dieta są czynnikami regulującymi produkcję naskórka i alergenu.
Leszczyna
Wysoki krzew lub drzewo. Kwiaty męskie w zwisających, cylindrycznych kotkach. Kwitnie przed rozwinięciem się liści. Leszczyna jest jedną z pierwszych zakwitających roślin. Moment jej zakwitania jest początkiem botanicznego przedwiośnia. Alergen pyłku leszczyny wykazuje wysokiego stopnia reakcje krzyżowe z alergenem brzozy i olchy.
Olcha (olsza)
łac. Alnus
Olsza jest pospolitym drzewem rosnącym w Europie i na zachodzie Ameryki Północnej. Dorasta do 25 m wysokości. W Polsce dziko rosną trzy gatunki olszy. Alergeny pyłku olszy pojawiają się w powietrzu atmosferycznym bezpośrednio po alergenach pyłku leszczyny. Stężenie pyłku olszy osiąga bardzo wysokie wartości, a na terenach podmiejskich jest ekstremalnie wysokie. Z uwagi na częste reakcje krzyżowe z alergenami pyłku brzozy i leszczyny oraz alergenami pokarmowymi, np. alergenami jabłka, brzoskwini i orzechów laskowych, alergeny pyłku olszy odgrywają dużą rolę w alergologii.
Roztocza
Roztocze kurzu domowego to niewielkich rozmiarów, niewidoczne gołym okiem pajęczaki występujące bardzo licznie w kurzu domowym. W krajach klimatu umiarkowanego stwierdza się dwa szczyty ich występowania (wrzesień - październik i kwiecień - maj). Alergeny wywołujące objawy chorobowe są zawarte przede wszystkim w grudkach kału roztoczy o średnicy 10-20 um. Do ich rozpylenia w powietrzu dochodzi w czasie poruszania rezerwuarem kurzu (pościel, materace, dywany), a cząsteczki opadają po ustaniu ruchu powietrza.
Wystawiając w mroźny dzień na balkon poduszki i kołdry nie tylko wietrzymy pościel, ale i jednocześnie znacznie utrudniamy życie naszym nieproszonym gościom, jakimi są roztocze kurzu domowego. W ujemnej temperaturze już po kilku godzinach wszystkie pajęczaki zginą.
Szczaw
łac. Rumex
Pospolity w całym kraju chwast. Osiąga średnie stężenia w atmosferze, głównie na terenach podmiejskich.
Topola
łac. Populus
Spotykane w Polsce gatunki to: topola biała, topola osika, topola czarna oraz topola szara. Topola jest drzewem dwupiennym, co oznacza, że kwiaty męskie i żeńskie występują na oddzielnych okazach. Może to mieć znaczenie w postępowaniu prewencyjnym w alergologii. Sadząc wyłącznie okazy żeńskie możemy wpływać na zmniejszenie koncentracji pyłku, który produkowany jest przez okazy męskie. Kwiaty topoli zebrane są w zwisające kotki, rozwijają się wczesną wiosną (marzec-kwiecień), krótko przed rozwinięciem liści. Szczytowy okres sezonu pylenia topoli przypada na kwiecień. Na przełomie maja i czerwca na okazach żeńskich topoli dojrzewają owoce zawierające nasiona opatrzone pęczkiem miękkiego, śnieżnobiałego puchu kielichowego, roznoszonego przez wiatr. Okres owocowania topoli zbiega się w czasie z początkiem pylenia traw i wystąpieniem silnych objawów uczuleniowych wywołanych alergenami traw. Wielu chorych uczulonych na trawy sądzi, że przyczyną dolegliwości występujących w tym okresie jest unoszący się w powietrzu, widoczny gołym okiem, biały puch topoli (powszechnie mylnie uważany za pyłek topoli). Pojawiające się masowo, duże ilości puchu kielichowego mogą działać drażniąco na błonę śluzową nosa i spojówki, nie mają jednak właściwości uczulających.
Trawy
łac. Gramineae, Poaceae
Alergeny pyłku traw są najczęstszą przyczyną alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek w naszym klimacie. W Polsce prócz traw dzikich znaczne obszary porasta żyto (trawa uprawna).
Wierzba
łac. Salix
Drzewo wiatro- i owdopylne. Z uwagi na niskie stężenia ziaren pyłku notowane w atmosferze stanowi niewielkie zagrożenie. Uwaga na Wielkanocne palmy, gałązki wierzby wstawione do wazonu w temperaturze pokojowej rozwiną kwiaty i uwolnią w pokoju miliony ziaren pyłku.